Ang soap opera na nangyari mag-isa sa Brookhaven
Kailangan ko talagang sabihin ito. Sa kahit anong hapon, nasa Brookhaven ako nagdekorasyon ng bahay, tahimik, nang pumasok ang dalawang manlalaro at agad na sinabi ng isa, 'hello pamilya, nandito na kami, paano naman si nanay?'. Bigla akong naging kuya ng buong pamilya na binuo namin agad-agad, nang walang inayos. Isang oras kaming nagplano ng buong drama: pagtatalo tungkol sa pekeng mana, pagkakasundo sa kusina, ang usisero na kapitbahay na nagdagdag ng apoy. Dumami pa ang mga lalaki at bawat isa ay gumanap bilang pinsan, kaibigan, pati aso ay may papel. Walang nagplano, nangyari lang. Para sa akin, iyon ang mahika ng Brookhaven: nagbibigay ito ng walang laman na lungsod at nagtitiwala na bibigyan ito ng buhay ng mga lalaki. Umalis ako doon na tumatawa nang mag-isa, oo. Siguro hindi na nila ako maalala, pero naaalala ko pa rin ang pamilyang iyon hanggang ngayon. Dahil sa mga eksenang ganito, madalas kong ginagampanan ang roleplay dito.