Pinapanood ang isang kinakabahan na kaibigan na tinalo ang kanyang unang tore

Sa wakas, napaniwala ko ang isang nerbiyosong bagong kaibigan na subukan ang Tower of Hell at muntik na siyang sumuko sa unang dalawang minuto, dahil ang walang checkpoint ay talagang nakakagulat lalo na kung sanay ka sa mas banayad na obbies. Pero nanatili ako sa voice chat at patuloy ko siyang hinikayat, sinabihan siyang huminga, tingnan ang jump bago siya magdesisyon, at pinaalalahanan siya na ang pagbagsak ay literal na paraan para matutunan ng bawat tao ang larong ito. Nabigo siya sa parehong wraparound section siguro ng labinlimang beses sunod-sunod. At pagkatapos ay hindi na niya nagawa. Nalampasan niya ito, tapos ang susunod na seksyon, tapos ang susunod, at nang matapos ang buong tower, sumigaw siya sa tuwa. Ngumiti ako buong oras. Iyan ang tungkol sa mahihirap na laro, sa simula mas mahalaga ang paghikayat kaysa sa kasanayan. Sobrang proud sa kanya. Lahat tayo ay nagsisimula sa madalas na pagbagsak.