ang nobelang biglang lumitaw sa Brookhaven

Isa sa mga pinakamagandang hapon ko sa Roblox ay sa Brookhaven. Tahimik akong nag-aayos ng bahay, hindi nagmamadali, nang dumating ang dalawang paa at isa ang biglang nagsabi ng 'nandito na kami, pamilya, at nanay?' Bigla akong naging nakatatandang kapatid ng isang buong pamilya na nilikha namin doon mismo. Mahigit isang oras kaming nagplano ng drama: isang pagtatalo tungkol sa pekeng mana, pagkakasundo sa kusina, tsismosa na kapitbahay na nagdudulot ng mga damo. Dumarami ang mga manlalaro at bawat isa ay naging pinsan, kaibigan, pati ang aso ng pamilya ay may papel. Walang nagplano, nangyari lang. Para sa akin, iyon ang mahika ng Brookhaven, dahil: nagbibigay ito ng isang walang laman na lungsod at nagtitiwala sa mga tao na buhayin ito. Iniwan ko ang laro na tumatawa sa sarili ko. Sigurado akong hindi nila ako naaalala, pero naaalala ko ang pamilyang iyon ang nag-imbento hanggang ngayon. Para sa mga ganitong bagay, mahal ko ang papel dito, ang tapang.